ทุกเช้า  เวลา ๗.๐๐ น. ชาวบ้านรายรอบวัดจะได้ยินเสียงเหง่งหง่าง  จากระฆังใบย่อมๆ หน้าประตูอุโบสถวัดพรหมฯ เป็นเวลาสอง-สามนาที  ก่อนจะได้ยินเสียงพึมพร่ำแว่วตามมา  นี่เป็นกิจวัตรประจำวันของพระสงฆ์วัดพรหมฯ  ที่จะเริ่มต้นสวดมนต์ทำวัตรเช้า  ก่อนเริ่มภารกิจอย่างอื่นต่อไป  กิจกรรมนี้ใช้เวลาประมาณ ครึ่งชั่วโมง  ซึ่งเป็นครึ่งชั่วโมงแห่งการเจริญสติ  และการตื่นตัวในการเริ่มต้นกิจกรรมของวันใหม่

หลังเจริญพระพุทธมนต์  ทำวัตรเช้าแล้ว  พระภิกษุทุกรูป จะมาร่วมกันฉันภัตตาหารเช้า  ภัตตาหารมือเช้านั้น  ถือว่าเป็นการฉันสามัคคี  คือ  จะหิวหรือไม่หิวก็ต้องลงฉันทั้งหมด  ส่วนจะฉันมากฉันน้อยก็แล้วแต่พระเดชพระคุณ   เพราะในระหว่างฉันนั้น  จะมีการสนทนา  ปรึกษาหารือในภารกิจที่จะดำเนินการต่อไป  เป็นการมอบหมายงานบนโต๊ะอาหารกันเลยทีเดียว  รวมทั้งการปรึกษาแก้ไขข้อขัดข้องในงานที่ตนรับผิดชอบ

วัดพรหมฯ เป็นวัดที่เนื้อที่อาณาเขตกว้างใหญ่  มีอาคารหลายหลัง  จึงต้องใช้กำลังคนมากในการบริหาร  วัดในอเมริกานั้น มีลักษณะคล้ายกัน  เกือบทุกวัด  คือ  ญาติโยมจะมาวัดในช่วงวันเสาร์ - อาทิตย์  วันธรรมดานั้น  ต้องไปทำงานกัน  ดังนั้น แรงงานในการจัดการพัฒนาวัด ส่วนใหญ่จึงเป็นแรงงานพระ  ถ้าวัดไหนมีแรงงานพระน้อย  ก็จำเป็นต้องจ้างแรงงานเข้ามาเสริม  นั่นก็หมายความว่า  ทุนในการพัฒนาวัดที่ญาติโยมได้บริจาค  ก็ต้องหมดไปกับค่าแรงเหล่านั้นด้วย  พระวัดพรหมฯ จึงต้องทำทุกอย่าง  ตั้งแต่การตัดหญ้า  พรวนดิน  รดน้ำต้นไม้  ฯลฯ  อีกทั้งเมืองนี้เป็นเมืองร้อน  จึงทำให้ในช่วงเวลาการทำงานของพระภิกษุ  อาจดูแปลกตาไปบ้าง

พระเถระรูปหนึ่ง  ในดินแดนทางภาคใต้ของประเทศไทย  กล่าวว่า  "การทำงานคือการปฏิบัติธรรม"  นั่นคือให้ถือว่าเป็นการปฏิบัติธรรมในขณะทำงาน  เพราะในขณะทำงานนั้น  อารมณ์ต่างๆ ที่เข้ามากระทบคนเราเกิดขึ้นมากมาย  จึงต้องระวังควบคุมจิตใจไว้ให้ดี  อย่าให้อารมณ์อยู่เหนืองาน  หรืออย่าหลงงานจนเสียอารมณ์  สิ่งที่สำคัญในขณะทำงานก็คือ  ต้องมีสติอยู่กับงานที่ทำ  ดังคำที่ว่า "สติมา - ปัญญาเกิด" และสติยังช่วยให้การทำงานไม่เกิดการผิดพลาดด้วย